در دل کوههای سوادکوه، غار اسپهبد خورشید روایتگر فصل پایانی حکمرانی دابویگان تبرستان است. اسپهبد خورشید — آخرین بازمانده خاندانی که در برابر جاهلیت و باطل ایستاد..
ورمجه، نماد معصومیتی است که در آتش کشمکشهای قدرت سوخت. مرگ او نه یک تراژدی شخصی، که نشان از نابودی زیبایی و پاکی در زیر سم اسبان تاریخ دارد.
این است تراژدی اسپهبد خورشید:
مرگ یک حکمران، یک فرهنگ، و یک معصومیت.
تاریخ، قربانیان خود را فراموش میکند..
اما خاک تبرستان هنوز بوی حماسه و اشک را به یاد دارد..
و مردمانش هرگز در برابر بیگانگان سر فرود نیاوردند.
کوهها و جنگلهای شمال،
سنگر طبیعی این ایستادگی جاودانه بود.
آنان نه تنها با شمشیر،
بلکه با حفظ فرهنگ و زبان خویش
هویت اصیل خود را زنده نگهداشتند
این روحیه میراث فرزندان کوه و دریاست..
گزارش نقص قوانین دیدگاه